Konser oldukça süperdi....

 

Emeği geçen herkese teşekkürler... Umarım gelenler güzel vakit geçirmiştir...

Dün gece Gür Akad ı dinlemeye shafta gittim. akşam 8 den saat gece 4 e kadar ordaydım. O gitarın tonu neydi öyle. Aman allahım dedim hemen gaza geldim ve gitarım için yüklü bir yatırım yapmaya karar verdim. Sabah 5 sularında eve geldim duş aldım ve 6 civarı yatıp 7 de kalktım. Tabi klasik shaft sorunu olan üstünün berbat bi şekilde sigara dumanı kokması sorunu tavana vurmuş ve odama bile kıyafetlerden dolayı sigara kokusu sinmişti. Hemen dışarı astım. Sonra yıkadım geçti.

Sanırım anlatmak istediğim tam olarak bu...

Erişmek istediklerindeki mutluluk ve Özgürlüğünün kanatlarına takılıp yere çakılmak tellere çarpmadan... Buda hedef olsun. Görünümümüz kendi yaşantımızda kilitlenip kalmasın oda güzel olsun. Bide tellerime dokun zigzag olsun.

Ortalıkta hoplayıp zıplayıp duran küçük bi kıza benzetiyorum melodilerimi. Ama neşeli görünsede içinde hep korku taşıyo.

Ne kadar çok aşk böceği var memlekette. Magazin gülü içten yanmalı motor kızlarımız bile pek bi aşık pek bi romantik maaşallah, allah bozmasın. Hepsi isyankar, hepsi aşkın acılarını kemiklerine kadar hissetmiş derinlerde boğulurken son anda kurtulmuş. Kimse kendine bakmaz herkes mükemmeldir aslında ama karşısındaki yamuk çıkmıştır.

Buyrun...

maps.google.com'a sık sık girerim. bir çok yeride ordan bulup hayretler içinde kalmışımdır. Tabi bunca zamandır hiç kendi evimi bulmak için girmek aklıma gelmemişti.

Neyse....

Kendi evimi bulmak için maps.google.com'a girdim. Hayatımın en kısa aramasını yaptım diyebilirim. Önce Arama kısmına istanbul yazdım. Sonra İkinci köprüden gelen yolla birinci köprü yolununun birleştiği yerde Carrefour u buldum hemen karşısındaki gökdelenden modern camiye kaydım. Aha dedim işte benim ev çatısı bile parlıyo maaşallah. Hemen 3-5 yanımdada hippiemin evi vardı.  Sonra farkettim ki 6 ay önce falan yıkılan halı saha hala orda duruyor. Üzüldüm tabi. 6 ay önceki görüntüleri kamuoyuna yansıtmanın ne manası var. Vericeksen şimdi ver. Yoksa verme yani....

Bazı takıntılarım vardı küçükken..

Mesela

Hayatım boyunca çok heyecanlı bir insan hiç olamadım. İnsanlar hep birbirlerini tanımaya birbirleriyle yakınlaşmaya çalışırken hiç öyle bir ihtiyacım olmadı. Yalnızlığınla dost olma durumu sanırım bu (Belkide asosyaliz cümleten bekleriz yeni yerimize.) Yada yalnız yaşamayı sevme. Benim hiç "ben 1.81 boyunda ......" yada "isteeeeebennnnn.jpg" sendromum olmadı. Böyle bi insan olarakta blog toplantısına gittim ama arkadaşlarım var diye gittim.  Yoksa hiç gitmezdim. Zaten ordan bana geriye tek kalan photoshop ta harmanlanmış resmim oldu.



Buyrun IIISSSSTTEEEEBBBBEEENNNNN.jpg...

 

Ben hep küçüktüm. Onlar hep bana uzak oldu. Sorun olduğu zaman sadece sustum dinledim onlarla üzüldüm. Sonra oynadım oynadım birsürü... Sonra büyümeye başladım. Büyüdüm kocaman oldum şimdi. Herkes küçük görünüyo gözüme. Sonra baktımki o kadar küçük değiller. Dedimki ne benden küçük onlar nede benden büyük hepsi benim gibi. Sadece nerden baktığıma bağlı.....


Dip Not : Tabiki bu kadar masum olmadı hayatım......

küçük masum yalanlarını çöpe atıp dokunulmazlığını tatmak istediğin zaman uyuşmazlıklar devreye girdiğinde kendini tükürdüğümü yalamam sendromunun içinde bulabilirsin.

Ne güzel be.......